Translate on my blog

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Κίνημα των Αδεσμεύτων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Το Κίνημα των Αδεσμεύτων, ή Κίνηση των Αδεσμεύτων (είτε ως ομαδική εκδήλωση συγκεκριμένης ιδεολογίας, είτε ως σύνολο συγκεκριμένης δραστηριότητας, αντίστοιχα), γνωστότερη με το διεθνές αρκτικόλεξο ΝΑΜ, (εκ του Non-Aligned Movement), είναι μία διεθνής οργάνωση, αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ, μεταξύ των Αδεσμεύτων χωρών των οποίων η πολιτική δεν ευθυγραμμίζεται με την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ-Ρωσίας). Αποτελείται από 118 κράτη ενώ συμμετέχουν και 18 κράτη παρατηρητές.[1]
Ιδρύθηκε το 1961 στο Βελιγράδι και βασικοί συντελεστές για την δημιουργία του ήταν ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, ο Γιαβαχαρλάλ Νεχρού και οΓκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ. Σκοπός του κινήματος, σύμφωνα με τη διακήρυξη της Αβάνας (1978) είναι να διασφαλίσει «την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ασφάλεια των αδέσμευτων χωρών στον αγώνα τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τηναποικιοκρατία, το ρατσισμό και όλες τις μορφές ξένης επιθετικότητας, κατοχής, κυριαρχίας, ανάμειξης ή ηγεμονίας, καθως και εναντίον των μεγάλων δυνάμεων και των συνασπισμών ισχύος»[2].
Η διάσπασή του ήρθε με την εισβολή της Σοβιετικής ένωσης στο Αφγανιστάν, όταν τα κράτη-μέλη διχάστηκαν ανάμεσα στην υποστήριξη ή την καταδίκη της εισβολής.

Πολιτική και ιδεολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αποτελούμενο από πολλές κυβερνήσεις διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών αυτό που ενώνει τα μέλη του είναι η δέσμευσή τους στην παγκόσμια ειρήνη, ασφάλεια και στον αφοπλισμό. Από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του το κίνημα συμμετέχει σε ιδεολογικές συγκρούσεις, ασκώντας κριτική σε ρατσιστικά καθεστώτα και υποστηρίζοντας απελευθερωτικά κινήματα. Σύμφωνα με το κίνημα κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να ασκεί πολιτικές, που καθορίζονται βάσει των εθνικών του συμφερόντων και όχι λόγω των σχέσεών του με συγκροτήματα ισχύος.

Σύγχρονες δραστηριότητες και θέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κριτική στην πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα πρόσφατα χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει στόχος του κινήματος. Η εισβολή στο Ιράκ και ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία, οι προσπάθειες της Ουάσιγκτον να σταματήσουν τα πυρηνικά προγράμματα του Ιράν και της Βόρειας Κορέας έχουν χαρακτηριστεί παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων.[3] Οι ηγέτες του κινήματος, επίσης, έχουν ασκήσει κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες για τον έλεγχο που ασκούν στον Ο.Η.Ε. και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Αειφόρος ανάπτυξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κίνημα έχει δεσμευθεί δημοσίως στο δόγμα της αειφόρου ανάπτυξης και στην επίτευξη των αναπτυξιακών στόχων της χιλιετίας, αλλά θεωρεί ότι η διεθνής κοινότητα δεν έχει δημιουργήσει τις συνθήκες που θα ευνοούσαν την ανάπτυξη. Παράγοντες που εμποδίζουν την ανάπτυξη είναι η παγκοσμιοποίηση, το χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών, οι αθέμιτες πρακτικές εμπορίου, η μείωση της ξένης βοήθειας και το έλλειμμα δημοκρατίας στα οικονομικά κέντρα αποφάσεων.[4]

Μεταρρυθμίσεις του ΟΗΕ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κίνημα έχει ασκήσει κριτική στον ΟΗΕ σχτετικά με τις παρούσες δομές του οργανισμού και το συσχετισμό δυνάμεων στο εσωτερικό του και επικεντρώνεται στη χρησιμοποίηση του ΟΗΕ από ισχυρά κράτη, με τέτοιο τρόπο που παραβιάζονται βασικές αρχές του κινήματος. Έχει προχωρήσει σε μία σειρά συστάσεων που θα ισχυροποιούσαν την εκρποσώπηση κρατών μελών του κινήματος στον ΟΗΕ. Οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στόχευαν στη βελτίωση της διαφάνειας και της δημοκρατίας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων του οργανισμού. Σύμφωνα με το κίνημα, το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι το πιο αντιδημοκρατικό στοιχείο του οργανισμού και χρειάζεται επανασχεδιασμό.[5]

Πολυπολιτισμικότητα και ανθρώπινα δικαιώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κίνημα αποδέχεται την καθολικότητα των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά αντιστέκεται σθεναρά στην πολιτισμική ομογενοποίηση και κάνει έκκληση για την προστασία της πολυπολιτισμικότητας και την ανεκτικότητα των θρησκευτικών, κοινονικοπολιτιστικών και ιστορικών ιδιαιτεροτήτων που ορίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα μιας συγκεκριμένης περιοχής.[6]

Σύνοδοι κορυφής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι σύνοδοι κορυφής είναι η κορυφαία πολιτική συγκέντρωση του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Συμμετέχουν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων των κρατών - μελών του.
  1. Flag of SFR Yugoslavia.svg Βελιγράδι, 1 – 6 Σεπτέμβριου 1961
  2. Flag of United Arab Republic.svg Κάιρο, 5 - 10 Οκτωβρίου 1964
  3. Flag of Zambia.svg Λουσάκα, 8 – 10 Σεπτεμβρίου 1970
  4. Flag of Algeria.svg Αλγέρι, 5 - 9 Σεπτεμβρίου 1973
  5. Flag of Sri Lanka.svg Κολόμπο, 16 – 19 Αυγούστου 1976
  6. Flag of Cuba.svg Αβάνα, 3 - 9 Σεπτεμβρίου 1979
  7. Flag of India.svg Νέο Δελχί 7 – 12 Μαρτίου 1983
  8. Flag of Zimbabwe.svg Χαράρε, 1 – 6 Σεπτεμβρίου 1986
  9. Flag of SFR Yugoslavia.svg Βελιγράδι, 4 – 7 Σεπτεμβρίου 1989
  10. Flag of Indonesia.svg Τζακάρτα, 1 - 6 Σεπτεμβρίου 1992
  11. Flag of Colombia.svg Καρθαγένη, 18 - 20 Οκτωβρίου 1995
  12. Flag of South Africa.svg Ντέρμπαν, 2 - 3 Σεπτεμβρίου 1998
  13. Flag of Malaysia.svg Κουάλα Λουμπούρ, 20 - 25 Φεβρουαρίου 2003
  14. Flag of Cuba.svg Αβάνα, 15 - 16 Σεπτεμβρίου 2006
  15. Flag of Egypt.svg Σαρμ ελ Σεϊχ, 11 - 16 Ιουλίου 2009
  16. Flag of Serbia.svg Βελιγράδι, 5 - 6 Σεπτεμβρίου 2011
  17. Flag of Iran.svg Τεχεράνη, 27 - 31 Αυγούστου 2012
Στην πρώτη σύνοδο κορυφής, που άρχισε τις εργασίες της στο Βελιγράδι την 1η Σεπτεμβρίου του 1961, το Κίνημα των Αδεσμεύτων αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα συνοχής. Στο κίνημα είχαν διαμορφωθεί τρεις πτέρυγες: η δεξιά, με επιφανέστερους εκπροσώπους τον Τζαβαχαρλάλ Νεχρού και τον Μακάριο, η κεντρώα, με τους Γιόσιπ Μπροζ ΤίτοΓκαμάλ Άμπντελ Νάσερ και Σουκάρνο της Ινδονησίας, και η αριστερή, με ηγέτη τον Φιντέλ Κάστρο. Η τεταμένη διεθνής κατάσταση όξυνε τις αντιθέσεις αυτών των τάσεων σε βαθμό που προς στιγμήν απειλήθηκε διάσπαση κατά τη διαδικασία σύνταξης του κοινού ανακοινωθέντος. Η μεσολάβηση του στρατάρχη Τίτο κατέστησε τελικά εφικτό τον συμβιβασμό. Κομιστές έκκλησης της διάσκεψης για την ειρήνη έφτασαν στη Μόσχα και συναντήθηκαν με τον Νικίτα Χρουστσόφ οι Νεχρού και Κβάμε Νκρούμαχ της Γκάνα, ενώ στην Ουάσινγκτον συναντήθηκαν με τον Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι οι Σουκάρνο και Μοντίμπο Κεϊτά, πρόεδρος του Μάλι[7].

Πρόεδροι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πρόεδρος του Κινήματος των Αδεσμεύτων εκλέγεται στο τέλος της κάθε συνόδου. .
Πρόεδρος (ασκών την προεδρία) του Κινήματος των Αδεσμεύτων
ΌνομαΧώραΚόμμαΑπόΈως
Γιόζιπ Μπροζ ΤίτοFlag of SR Croatia.svg ΓιουγκοσλαβίαΣύνδεσμος Κομουνιστών της Γιουγκοσλαβίας19611964
Γκαμάλ Αμπντέλ ΝάσερFlag of United Arab Republic.svg Ηνωμένη Αραβική ΔημοκρατίαΑραβική Σοσιαλιστική Ένωση19641970
Κένεθ ΚαούνταFlag of Zambia.svg ΖάμπιαΕνωμένο Κόμμα Εθνικής Ανεξαρτησίας19701973
Ουαρί ΜπουμεντιένFlag of Algeria.svg ΑλγερίαΕπαναστατικό Συμβούλιο19731976
Γουίλιαμ ΓκοπαλάουαFlag of Sri Lanka.svg Σρι ΛάνκαΑνεξάρτητος19761978
Τζούνιους Ρίτσαρντ ΤζαγιεγουάρντενεΕνωτικό Εθνικό Κόμμα19781979
Φιντέλ ΚάστροFlag of Cuba.svg ΚούβαΚομουνιστικό Κόμμα της Κούβας19791983
Νίλαμ Σαντζίβα ΡέντιFlag of India.svg ΙνδίαΚόμμα Τζανάτα1983
Ζαΐλ ΣινγκχΚόμμα του Κογκρέσου19831986
Ρόμπερτ ΜουγκάμπεFlag of Zimbabwe.svg ΖιμπάμπουεZANU-PF19861989
Γιάνεζ ΝτρνόφσεκFlag of SR Croatia.svg ΓιουγκοσλαβίαΣύνδεσμος Κομουνιστών της Γιουγκοσλαβίας19891990
Μπόρισλαβ ΓιόβιτςΣοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβίας19901991
Στίπε ΜέσιτςΚροατική Δημοκρατική Ένωση1991
Μπράνκο ΚόστιτςΔημοκρατικό Κόμμα των Σοσιαλιστών του Μαυροβουνίου19911992
Ντόμπριτσα ΤσόσιτςCivil Flag of Serbia.svg ΓιουγκοσλαβίαΑνεξάρτητος1992
ΣουχάρτοFlag of Indonesia.svg ΙνδονησίαΓκολκάρ19921995
Ερνέστο ΣαμπέρFlag of Colombia.svg ΚολομβίαΚολομβιανό Κόμμα Φιλελευθέρων19951998
Αντρές ΠαστράναΚολομβιανό Συντηρητικό Κόμμα1998
Νέλσον ΜαντέλαFlag of South Africa.svg Νότια ΑφρικήΑφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο19981999
Θάμπο Μπέκι19992003
Μαχατίρ ΜοχάμαντFlag of Malaysia.svg ΜαλαισίαΕθνική Οργάνωση Ενωμένων Μαλαίων2003
Αμπντουλάχ Αχμάντ Μπαντάουι20032006
Φιντέλ Κάστρο[8]Flag of Cuba.svg ΚούβαΚομουνιστικό Κόμμα της Κούβας20062008
Ραούλ Κάστρο20082009
Χόσνι ΜουμπάρακFlag of Egypt.svg ΑίγυπτοςΕθνικό Δημοκρατικό Κόμμα20092011
Μοχάμεντ Χουσεΐν ΤαντάουιΑνεξάρτητος20112012
Μοχάμεντ ΜόρσιΚόμμα Ελευθερίας και Δικαιοσύνης2012
Μαχμούντ ΑχμαντινετζάντFlag of Iran.svg ΙράνΣυμμαχία των Οικοδόμων του Ισλαμικού Ιράν20122013
Χασάν ΡουχανίΚόμμα Μετριοπάθειας και Ανάπτυξης2013σήμερα

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Άλμα πάνω http://www.namegypt.org/en/AboutName/MembersObserversAndGuests/Pages/default.aspx
  2. Άλμα πάνω Fidel Castro speech to the UN in his position as chairman of the non-aligned countries movement
  3. Άλμα πάνω "Non-aligned nations slam U.S. CBC News
  4. Άλμα πάνω [1]
  5. Άλμα πάνω 12ο Συνέδριο Κινήματος Αδεσμεύτων, Ντέρμπαν, Νότια Αφρική (2 - 3 Σεπτεμβρίου 1992). «Κείμενο θέσεων (παρ.55)». Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2011. (Αγγλικά)
  6. Άλμα πάνω Juan Antonio Fernández, ambassador (12 Δεκεμβρίου 2008). «Statement on behalf of the Non-Aligned Movement at the commemorative session of the Human Rights Council on the 60th Anniversary of the Universal Declaration on Human Rights.». Κίνημα Αδεσμεύτων. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2011.
  7. Άλμα πάνω Κρίσιμη σύνοδος των Αδεσμεύτων, Ιστορικό Λεύκωμα 1961, σελ. 119, Καθημερινή, Αθήνα (1997)
  8. Άλμα πάνω Ο Φιντέλ Κάστρο, επειδή είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στην κοιλιακή χώρα, δεν μπόρεσε να παραστεί στη σύνοδο κορυφής και εκπροσωπήθηκε από τον νεότερο αδερφό του, τον Ραούλ Κάστρο, υπηρεσιακό πρόεδρο. Δείτε και "Castro elected President of Non-Aligned Movement Nations"People's Daily. 16-9-2006.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Non-Aligned Movement της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό τηνGNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).