Translate on my blog

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Δαμιανός της Ταρσού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Δαμιανός (απεβίωσε το 924), γνωστός στα αραβικά ως Damyanah και έχων το ψευδώνυμο Γκουλάμ Γιαζμάν ("σκλάβος/μαθητευόμενος του Γιαζμάν"), ήταν Βυζαντινός Έλληνας προσηλυτισμένος στο Ισλάμ, κυβερνήτης της Ταρσού την περίοδο μεταξύ 896–897 και ένας από τους κυριότερους διοικητές των ναυτικών επιδρομών σε βάρος τηςΒυζαντινής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 10ου αιώνα.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Δαμιανός ήταν προσηλυτισμένος υπηρέτης του ευνούχου κυβερνήτη της Ταρσού, Γιαζμάν αλ-Χαντίμ (απεβίωσε το 891), ο οποίος είχε αναγνωρίσει την επικυριαρχία τωνΤολουνιδών της Αιγύπτου υπό τον υιό του Ιμπν ΤουλούνΧουμαραβαΐχ. Τον Οκτώβριο του 896, ο Δαμιανός ορίστηκε κυβερνήτης της Ταρσού από τον, τότε, κυβερνήτη Αχμάντ ιμπν Τουγκάν. Ο Γιουσούφ αλ-Μπαγκμαρντί ήταν ο εκπρόσωπός του και διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων της περιοχής.[1] Ο Δαμιανός και ο αλ-Μπαγκμαρντί, ωστόσο, εκδιώχθηκαν από την Ταρσό του Μάρτιο/Απρίλιο του 897 έπειτα από μία εξέγερση των υποστηρικτών των Αββασιδών στην πόλη, υπό την ηγεσία του Ραγκίμπ, ενός πρώηνμαουλά του αλ-Μουγουαφάκ.[2]
Το 900, ο αλ-Ταμπαρί αναφέρει πως ο Δαμιανός προέτρεψε τον Χαλίφη αλ-Μουταντίντ να κάψει τον στόλο της Ταρσού, ο οποίος αριθμούσε περισσότερα από 50 μεγάλα καράβια, ως εκδίκηση για τον εκδιωγμό του από την πόλη τρία χρόνια νωρίτερα, γεγονός το οποίο εξασθένησε σε σημαντικό βαθμό την μουσουλμανική ναυτική δύναμη.[3] Ωστόσο, ήταν έχοντας τον βαθμό του ναυάρχου που ο Δαμιανός κατάφερε να διακριθεί ιδιαιτέρως. Το 896 ή πιθανότερα το 901, άλωσε και λεηλάτησε το λιμάνι της Δημητριάδας στην Ελλάδα.[4]Ο Δαμιανός, στην συνέχεια, συμμετείχε στην εκστρατεία του 904 που απέσπασε την Αίγυπτο από τον έλεγχο των Τολουνιδών και την επανέφερε υπό τον έλεγχο των Αββασιδών. Οδήγησε έναν στόλο έως τον ποταμό Νείλο, λεηλάτησε τα παράλια, ενώ απέτρεψε τον από θαλάσσης ανεφοδιασμό των δυνάμεων των Τολουνιδών.[5] Το 911, επιτέθηκε στηνΚύπρο, η οποία από τον 7ο αιώνα αποτελούσε ουδέτερη περιοχή η οποία βρισκόταν υπό τον από κοινού έλεγχο Αράβων και Βυζαντινών, και την λεηλάτησε για διάστημα τεσσάρων μηνών, καθώς οι κάτοικοί της είχαν βοηθήσει βυζαντινό στόλο υπό τον ναύαρχο Ιμέριο σε επίθεση που είχε πραγματοποιήσει στις παράκτιες περιοχές του Χαλιφάτου την προηγούμενη χρονιά.[6] Τελικώς, τον Οκτώβριο του 912, μαζί με τον επίσης αποστάτη Λέοντα τον Τριπολίτη, πέτυχε σημαντική νίκη ενάντια στον Ιμέριο στα ανοιχτά της Χίου.[7] Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, αναφέρεται ότι ακολούθησε τον κυβερνήτη του Κιλικιανού thughurΡουστάμ ιμπν Μπαραντού, σε μία επίθεση εναντίον της βυζαντινής παραμεθόριου περιοχής της Λυκανδού και του Αρμένιου κυβερνήτη της, Μελία. Ο Μελίας βρέθηκε πολιορκούμενος στο φρούριό του, ωστόσο οι Άραβες απέτυχαν να το καταλάβουν.[8]
Ο Δαμιανός απεβίωσε το 924, ενώ ηγείτο μίας επίθεσης ενάντια στο βυζαντινό φρούριο του Στρόβιλου στο Θέμα Κιβυρραιωτών. Ο θάνατός του, μαζί με τον πιθανολογούμενο θάνατο του Λέοντα του Τριπολίτη την προηγούμενη χρονιά, έφερε ένα τέλος στην εποχή της μουσουλμανικής ναυτικής υπεροχής και των συνεχόμενων επιδρομών ενάντια στα παράλια των βυζαντινών εδαφών.[9]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προκάτοχος
Αχμάντ ιμπν Τουγκάν
Κυβερνήτης της Ταρσού
Οκτώβριος 896 – Μάρτιος/Απρίλιος 897
Κενό
Interregnum μετά την εκδίωξη των Τολουνιδών
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Damian of Tarsus της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).