Translate on my blog

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Θεόδωρος Βενάρδος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Θεόδωρος Βενάρδος (Αθήνα1949 - Αθήνα, 10 Ιουλίου 1984) ήταν Έλληνας ληστής τραπεζών ο οποίος έμεινε στα χρονικά γνωστός με το χαρακτηρισμό "ο ληστής με τις γλαδιόλες". Η περίπτωσή του παρουσιάζει ιδιαιτερότητες, καθώς λόγω του εμφανίσιμου παρουσιαστικού και του αναίμακτου τρόπου δράσης του, έγινε αγαπητός στην κοινή γνώμη και η ιστορία του αντιμετωπίσθηκε με συμπάθεια.

Εγκληματική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προέβη σε δυο ληστείες με πλούσια λεία, τη μία στις 16 Νοεμβρίου του 1973 στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Παγκράτιόπου παρουσιάσθηκε μεταμφιεσμένος σε καθολικό ιερέα και τη δεύτερη σε υποκατάστημα της ίδιας τράπεζας, στις 17 Μαΐου του 1974στα Σεπόλια, όπου εισέβαλε στην τράπεζα κρατώντας μια ανθοδέσμη με γλαδιόλες μέσα στην οποία είχε κρύψει μια καραμπίνα.

Το παρελθόν του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξίσου επεισοδιακή όμως ήταν και η προϊστορία του. Μεγάλωσε χωρίς το φυσικό του πατέρα και σπούδασε μηχανικός του εμπορικού ναυτικού. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, στα 1972, κατηγορήθηκε για ανατίναξη πυριτιδαποθήκης, συνελήφθη από τηνστρατιωτική αστυνομία του τότε καθεστώτος, βασανίσθηκε και αργότερα απολύθηκε για λόγους υγείας.

Σύλληψη και καταδίκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τέλη Ιανουαρίου 1974 συνελήφθη και γράφτηκε στον Τύπο ότι είχε ξοδέψει 1.235.000 δρχ. μέσα σε 70 ημέρες[1]. Δραπέτευσε με θεαματικό τρόπο από τις φυλακές Κορυδαλλού (Απρίλιος 1974), αλλά μετά τη δεύτερη ληστεία του (Μάιος 1974) συνελήφθη εκ νέου στις 13 Ιουνίου 1974[2] στην προσπάθειά του να διαφύγει στο εξωτερικό, παραπέμφθηκε σε δίκη και καταδικάσθηκε σε συνολική κάθειρξη 20 ετών και επτά μηνών. Λόγω του ιστορικού του μεταφέρθηκε σε διάφορες φυλακές ύψιστης ασφάλειας, ενώ υπέβαλε πέντε αιτήσεις αποφυλάκισης για "ανήκεστο βλάβη", οι οποίες απορρίφθηκαν.

Το τέλος του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 10 Ιουλίου του 1984 και έπειτα από δεκάδες απόπειρες, ενώ παρουσίαζε εμφανή συμπτώματα ψυχικής νόσου, αυτοκτόνησε στο κελί του δι' απαγχονισμού σε ηλικία 35 ετών[3]. Μετά το θάνατό του, η οικογένειά του απηύθυνε κατηγορίες για εξώθησή του στην αυτοκτονία, ενώ μεγάλος διάλογος άνοιξε περί των συνθηκών κράτησης στις ελληνικές φυλακές.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Άλμα πάνω Χρονικό του 20ού αιώνα, Τέσσερα Έψιλον, Αθήνα 1990, σελ. 1.121
  2. Άλμα πάνω Χρονικό του 20ού αιώνα, Τέσσερα Έψιλον, Αθήνα 1990, σελ. 1.125
  3. Άλμα πάνω εφ. Ελεύθερος Τύπος, φ. 13/7/1984, "Άπλετο φως ζητά η μάνα του Βενάρδου".