Translate on my blog

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Βουκάν της Ράσκας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Βουκάν της Ράσκας (σερβικά : Вукан) ήταν μεγάλος Ζουπάνος του Μεγάλου πριγκιπάτου της Ράσκας κατά τον μεσαίωνα, από το 1083 μέχρι το θάνατό του το 1112, αρχικά μαζί με τον αδελφό του Μάρκο. Υποτελείς αρχικά του θείου Κωνσταντίνου Μποντίν όπου το 1101 μετά τον θάνατο του γίνεται ανεξάρτητος και ο πιο ισχυρός ηγεμόνας των Σέρβων. Νίκησε τους Βυζαντινούς αρκετές φορές κατακτώντας μέρη της βόρειας Μακεδονίας. Είναι ο επώνυμος και ιδρυτής της οικογένειας των Βουκάνοβιτς.
Ο Βουκάν ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρισλαβ, γιος του βασιλιά Μιχαήλο και της δεύτερης Ελληνίδας συζύγου του[1]. Αυτός και ο αδελφός του Μάρκο έδωσαν όρκο πίστης στον Κωνσταντίνο Μποντιν Βούλγαρο αυτοκράτορα και ανέλαβαν την εξουσία ως υποτελείς του στην Ράσκια το 1083 ή το 1084[1]. Το όνομα του Μάρκο εξαφανίζεται αργότερα από τις πηγές[1]. Η Βοσνία, η Ζαχλουμία και η Ράσκα δεν είχαν ποτέ ενσωματωθεί στην Ντούγκλιια. Κάθε Ζουπανάτο είχε τη δική της αριστοκρατία και θεσμούς, κάθε Ζουπανάτο είχα κεφαλή απόγονο του Βοϊσλαβλίεβιτς ως Ζουπάνο[1].
Το 1091 ή το 1092 η Ράσκα έγινε ανεξάρτητο κράτος[2] και ο Βουκάν έλαβε τον τίτλο του Μεγάλου πρίγκιπα ή Μεγάλου Ζουπάνου[3]. Τα όρια του κράτους του ήταν επικεντρωμένα γύρω από τη σημερινή Νόβιπαζάρ[3].
Περίπου το 1090 ο Βουκάν, ανεξάρτητος ποια, άρχισε επιδρομές στα βυζαντινά εδάφη για πρώτη φορά στην περιοχή του σημερινού Κοσσυφοπεδίου[3]. Αρχικά, οι Βυζαντινοί δεν ήταν σε θέση να λάβουν μέτρα κατά του Βουκάν, δεδομένου ότι αντιμετώπιζαν σοβαρή απειλή από εισβολή των Πετσενέγων[4]. Στις 29 Απριλίου 1091 οι Βυζαντινοί συνέτριψαν τους Πετσενέγους και ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός θα μπορούσε τώρα να ασχοληθεί με τον Βουκάν[4].
Ο Αλέξιος έστειλε για πρώτη φορά ένα στρατό με τον στρατηγό του Δυρραχίου, ο οποίος όμως νικήθηκε από τον Βουκάν το 1092[4]. Ο Αυτοκράτορας κινητοποίησε τότε έναν πολύ μεγαλύτερο στρατό, με επικεφαλής τον ίδιο[4]. Ο Βουκάν στέλνει τότε απεσταλμένους, που προσφέρουν ειρήνη στον Αλέξιο ο οποίος την έκανε αποδεκτή, ένα νέο πρόβλημα είχε προκύψει στην Βυζαντινή αυτοκρατορία οι Κουμανοι λεηλάτησαν εδάφη στην Θράκη[4]. Αμέσως μετά την αναχώρηση του αυτοκράτορα Ο Βουκάν σπάει τη συνθήκη και άρχισε να επεκτείνεται κατά μήκος του Βαρδάρη αποκτώντας πολύ λεία και καταλαμβάνοντας τις πόλεις του Βράνιε, τα Σκόπια και το Τέτοβο[4]. Το 1094 ή 1095, ο Αλέξιος επιστρέφει να αντιμετωπίσει τον Βουκάν ο οποίος του προσφέρει πάλι ειρήνη και όμηρο το γιο του Ούρος Α΄ την οποία ο Αλέξιος δέχτηκε[4].
Αργότερα ο Βουκάν σπάει πάλι την συνθήκη και βάδισε και πάλι νότια στη Μακεδονία. έκανε επίσης συνθήκη με τους Βούλγαρους για να αντιμετωπίση τον Βυζαντινό στρατό ο οποίος ήταν απασχολημένος στα ανατολικά σύνορα του. Οι μελετητές πιστεύουν ότι πέθανε μετά από 1112[5][6] διάδοχος του ήταν ο Ούρος.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. ↑ Άλμα πάνω, στο:1,0 1,1 1,2 1,3 The early medieval Balkans, p. 223
  2. Άλμα πάνω The early medieval Balkans, p. 224
  3. ↑ Άλμα πάνω, στο:3,0 3,1 3,2 The early medieval Balkans, p. 225
  4. ↑ Άλμα πάνω, στο:4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 The early medieval Balkans, p. 226
  5. Άλμα πάνω Zivkovic, hipoteza, p. 15
  6. Άλμα πάνω The early medieval Balkans, p. 298

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Vukan of Rascia της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).