Translate on my blog

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Ισμαήλ Κεμάλ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ισμαήλ Κεμάλ
Ismail Qemali.jpg
1ος Αρχηγός του κράτους της Αλβανίας
Περίοδος
29 Νοεμβρίου 1912 – 7 Μαρτίου 1914
ΔιάδοχοςΓουλιέλμος του Βιντ
1ος Πρωθυπουργός της Αλβανίας
Περίοδος
29 Νοεμβρίου 1912 – 22 Ιανουαρίου 1914
ΔιάδοχοςΦεϊζι Μπέης Αλιζότι
Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων
Περίοδος
4 Δεκεμβρίου 1912 – Ιούνιος 1913
ΔιάδοχοςΜυφίτ Λιμποχόβα
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση16 Ιανουαρίου 1844
Αυλώνας
Θάνατος24 Ιανουαρίου 1919
Περούτζια
ΕθνικότηταΑλβανική
ΣύζυγοςΚλεονίκη Σουρμελή
Παιδιά6 (έξι) γιοί
4 (τέσσερις) κόρες
ΕπάγγελμαΠολιτικός
Διπλωμάτης
ΘρήσκευμαΙσλάμ-Σουνίτης
Ο Ισμαήλ Κεμάλ Μπέι Βλόρα (αλβανικάIsmail Qemal Bej Vlora), παλαιότερα Ισμαήλ Χακκί Μπέι Βλόρα (αλβανικάIsmail Hakki bej Vlora), υπήρξε ο ιδρυτής του Αλβανικού Κράτους και ο πρώτος πρωθυπουργός της Αλβανίας. Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1844στην Αυλώνα (αλβανικάVlorë), γένος της οικογένειας Βλόρα στη νότια Αλβανία (αλβανικά:Familja Vlora). Ήταν ο γιος του Μαχμούντ Μπέι Βλόρα (αλβανικάMahmud bej Vlora) και της Χεντίε χανέμ Λιμποχόβες (αλβανικάHedije hanëm Libohovës). Πέθανε στην Ιταλία στις24 Ιανουαρίου το 1919. Ο Ισμαήλ Κεμάλ ήταν ο πρώτος που υπέγραψε την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Αλβανίας (αλβανικά Deklarata e Pavarësisë së Shqipërisë).

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Αυλώνα (σημερινή Βλόρε) από οικογένεια ευγενών. Έχοντας τελειώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στην γενέτειρά του, και στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων, το 1859 μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ξεκίνησε επαγγελματική καριέρα ως δημόσιος υπάλληλος του οθωμανικού κράτους, διακρινόμενος με την φιλελεύθερη πτέρυγα της υπηρεσίας, της οποίας ηγούνταν ο Μιντάτ Πασά, ενώ διετέλεσε και διοικητής πολλών πόλεων στην περιοχή των Βαλκανίων. Στη διάρκεια αυτών των ετών, έλαβε μέρος στις προσπάθειες για τον καθορισμό του αλβανικού αλφαβήτου και την ίδρυση μιας αλβανικής πολιτισμικής ένωσης. Το 1877, ο Ισμαήλ φαινόταν πλέον έτοιμος να αναλάβει σημαντικές θέσεις στην Οθωμανική διοίκηση, αλλά όταν ο Σουλτάνος Αμπντουλχαμίντ Β' έδιωξε τον Μιντάτ από το αξίωμα του πρωθυπουργού, ο Ισμαήλ Κεμάλ οδηγήθηκε στην εξορία στην Δυτική Ανατολία, αν και ο Σουλτάνος λίγο καιρό αργότερα τον κάλεσε πίσω, κάνοντάς τον διοικητή της Βηρυτού. Πάντως, οι φιλελεύθερες πολιτικές του πεποιθήσεις τον οδήγησαν στο να χάσει, και πάλι, την εύνοια του Σουλτάνου, και τον Μάιο του 1900, ο Ισμαήλ Κεμάλ επιβιβάστηκε στο yacht του Βρετανού πρέσβη, όπου ζήτησε άσυλο. Οδηγήθηκε εκτός Τουρκίας και για τα επόμενα οχτώ χρόνια έζησε στην εξορία, εργαζόμενος τόσο για την θέσπιση νέου συντάγματος εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όσο και για την αλβανική εθνική ανεξαρτησία. Μετά το Κίνημα των Νεοτούρκων το 1908, εκλέχτηκε βουλευτής στην ανασυστηθείσα τουρκική βουλή, εργαζόμενος με φιλελεύθερους πολιτικούς και Βρετανούς. Το 1909, στη διάρκεια ενός αντικινήματος ενάντια στους Νεότουρκους, για σύντομο χρονικό διάστημα διετέλεσε Πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, αλλά υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη οριστικά μία με δύο μέρες αργότερα. Από εκείνη την στιγμή και μετά η πολιτική του καριέρα επικεντρώθηκε στον αλβανικό εθνικισμό.
Στη διάρκεια της Αλβανικής Εξέγερσης του 1911, συντάχθηκε με τους ηγέτες της εξέγερσης, με τους οποίους συναντήθηκε σε ένα συμβούλιο σε ένα χωριό του Μαυροβουνίου (Gerče) στις 23 Ιουνίου και μαζί συνέταξαν το "Gerče Memorandum" (πιο συχνά αναφερόμενο ως "Κόκκινο Βιβλίο" λόγω του χρώματος του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου του[1] ) στο οποίο βρισκόντουσαν οι απαιτήσεις των Αλβανών τόσο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όσο και από την Ευρώπη (ειδικότερα από την Μεγάλη Βρετανία).[2]
Ο Ισμαήλ Κεμάλ μετά την συνεδρία της Συνέλευσης του Αυλώνα, ανακοινώνοντας στον αλβανικό λαό την απόφαση για ανεξαρτησία.
Μνημείο του Ισμαήλ Κεμάλ Βλόρα σταΤίρανα.
Αποτέλεσε βασικό παράγοντα στην Αλβανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και στη δημιουργία τηςΑνεξάρτητης Αλβανίας στις 28 Νοεμβρίου 1912. Αυτό οδήγησε στο τέλος της 500ετούς κατοχής της Αλβανίας από τους Οθωμανούς. Μαζί με τον Λουίτζι Γκουρακούτσι, ύψωσε την σημαία στο μπαλκόνι του διώροφου κτιρίου στην Αυλώνα, όπου υπεγράφη η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Η εγκατάσταση κυβέρνησης αναβλήθηκε για την τέταρτη συνεδρία της Συνέλευσης του Αυλώνα, η οποία έλαβε χώρα στις 4 Δεκεμβρίου 1912, μέχρις ότου καταφτάσουν στον Αυλώνα εκπρόσωποι όλων των περιοχών της Αλβανίας.[3] Ο Κεμάλ διετέλεσε Πρωθυπουργός της Αλβανίας την περίοδο 1912-1914.
Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ισμαήλ Κεμάλ ζούσε εξόριστος στο Παρίσι, όπου, αν και σε δεινή οικονομική κατάσταση, διατήρησε έναν μεγάλο αριθμό επαφών, ενώ συνεργαζόταν με τον ανταποκριτή της ηπειρωτικής έκδοσης της Daily Mail, Σόμερβιλ Στόρι, προκειμένου ο τελευταίος να καταγράψει τα απομνημονεύματά του. Η αυτοβιογραφία του, η οποία εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, αποτελεί την μοναδική γραπτή μαρτυρία Οθωμανού δημοσίου υπαλλήλου, η οποία να έχει γραφτεί στα αγγλικά, ενώ αποτελεί και μοναδικό δείγμα μιας φιλελεύθερης, πολυπολιτισμικής οπτικής γωνίας επί του θέματος της αργοθανούσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1918, ο Ισμαήλ Κεμάλ ταξίδεψε στην Ιταλία ώστε να βρει υποστηρικτές στο κίνημά του στην Αλβανία, αλλά του απαγορεύτηκε από το ιταλικό κράτος να εγκαταλείψει την χώρα, παραμένοντας, δίχως την επιθυμία του, φιλοξενούμενός του σε ένα ξενοδοχείο της Περούτζια, κάτι που προκάλεσε την αγανάκτησή του. Πέθανε, φαινομενικά, από καρδιακή προσβολή στην διάρκεια ενός δείπνου στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο.
Η μορφή του Ισμαήλ Κεμάλ διακρίνεται στην μπροστινή πλευρά του αλβανικού χαρτονομίσματος των 200 lekë της περιόδου 1992–1996,[4] και του χαρτονομίσματος των 500 lekë, το οποίο τυπώνεται από το 1996.[5] Στις 27 Ιουνίου 2012, ο Αλβανός Πρόεδρος, Μπαμίρ Τοπίαπένειμε στον Κεμάλ το παράσημο του Τάγματος της Εθνικής Σημαίας (Post-mortem).[6]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Άλμα πάνω Skendi, Stavro (1967). The Albanian national awakening, 1878–1912. Princeton University Press. σελ. 417. Ανακτήθηκε στις 10 October 2011«The Gerche memorandum, referred to often as "The Red Book" because of the color of its covers»
  2. Άλμα πάνω Treadway, John D (1983), «The Malissori Uprising of 1911»,The Falcon and Eagle: Montenegro and Austria-Hungary, 1908–1914, West Lafayette, Ind.: Purdue University Press, σελ. 78,ISBN 978-0-911198-65-2OCLC 9299144, ανακτήθηκε στις 10 October 2011
  3. Άλμα πάνω Universiteti Shtetëror i Tiranës (2004), «Essential Characteristics of the State (1912—1914)»Studia Albanica36, Tirana: L'Institut, σελ. 18, OCLC 1996482
  4. Άλμα πάνω Bank of Albania. Currency: Banknotes withdrawn from circulation. – Retrieved 23 March 2009.
  5. Άλμα πάνω Bank of Albania. Currency: Banknotes in circulation. – Retrieved 23 March 2009.
  6. Άλμα πάνω http://www.president.al/shqip/info.asp?id=7663

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προτεινόμενη Ελληνική Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, Οι Βαλκανικοί λαοί κατά τους μέσους χρόνους,εκδ. Βάνιας, Θεσσ/ίκη, 1992
  • Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, Οι Βαλκανικοί λαοί. Από την τουρκική κατάκτηση στην εθνική αποκατάσταση (14ος-19ος αιώνας), εκδ. Βάνιας, Θεσσ/ίκη, 1991
  • Θάνος Βερέμης, Βαλκάνια από τον 19ο ως τον 21ο αιώνα Δόμηση και αποδόμηση κρατών, εκδ. Εκδόσεις Πατάκη, 2004
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ismail Qemali της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDLκαι την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).